Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν τις δουλειές τους γρήγορα κι άλλοι που τις κάνουν αργά. Η Μόϊα ανήκει στην 2η κατηγορία, πιστά. Το 24ώρο της μπορεί να διαρκέσει ώρες 35 ή 48 ή και καμια φορά 60. Έτσι λοιπόν όταν της είπα από βραδύς ότι 07.00 πρωινή φεύγουμε γιατί έχω ραντεβού στην αστυνομία, έτρεμε το φυλλοκάρδι μου για το τι ώρα θα βγει απο το σπίτι. Περίπου 07.20 βγήκε, το ραντεβού μου ήταν 08.20, η απόσταση από την αστυνομία μία ώρα περίπου, οριακά είμαστε, σκέφτηκα.
Η Μόϊα είναι το πιο χαριτωμένο και πρόσχαρο πλάσμα του κόσμου, συνάμα όμως είναι και τεράστια ατζαμού ή ατζέμα όπως αλλιώς λέγεται. Εφόσον βγήκε από το σπίτι στις 07.20 και στις 07.22 δεν είχε περάσει την εξόπορτα της πολυκατοικίας, ήξερα πως κάτι είχε συμβεί. Την βρήκα φαρδιά πλατιά στο πλατύσκαλο, τα γυαλιά της εκεί, η τσάντα της εδώ, ο καφές που βαστούσε παραπέρα, τα πόδια της ανοικτά σαν να κάνει σπαγγάτο κι ένα βλέμα απλανές λες και χτύπησες το γκονγκ με το κεφάλι της.
Η Μόϊα τρέμει το αίμα και το κάθε λογής ατύχημα. Αφού σιγουρεύτηκα πως τίποτα δεν έχει σπάσει και την σουλούπωσα κάπως, ξεκίνησε τα αχ αχ αχ και τα χα χα χα. Έτσι είναι η Μόϊα, κλαίει και γελάει ταυτόχρονα. Φυσικά μια τέτοια θεαματική -αεροπλανική θα έλεγα- τούμπα η οποία προξένησε 4 ολόκληρα γδαρσίματα και μερικούς μώλωπες, ισότιμα για την Μόϊα με πυρηνική έκρηξη, δεν θα μπορούσε να μείνει μόνο μεταξύ μας. Το νέο ήτο σοβαρό.
Έτσι μέχρι την επόμενη μέρα, μόνο τον ξάδελφο της στην Αμερική δεν πήρε τηλέφωνο να περιγράψει τη φάση όλη. Θειάδες, ξαδέλφια, φίλοι όλοι πρεσεκλήθησαν να συμπάσχουν. Για να της κάνω το χατήρι και να συμμετέχω κι εγώ στο φοβερό αυτό νέο -που ευτυχώς δεν μας σκότωσε-, την ρώτησα 5-6 φορές αν θέλει να πάμε στο νοσοκομείο, την κοίταξα με προσοχή και εξέτασα όλα τα μέρη του σώματος της κάνοντας πω πω, πως γλύτωσες βρε παιδάκι μου και πω πω, φοβερό κι εκείνη να έχει μια χαρά άλλο πράμα. Και πω πω εγώ και είδες είδες εκείνη, πέρασε η Παρασκευή, η μία και μόνη μέρα που είχαμε ελεύθερη.
Την επομένη, κι αφού ήμασταν κοντά στη Θεσσαλονίκη, της είπα πως για κάτι τόσο σοβαρό όπως ένας τέτοιο περιστατικό που σίγουρα την κλώνισε ψυχικά μια επίσκεψη στο Choureal ίσως να είναι σωτήρια. Τα μάτια της έλαμψαν όπως λάμπουν κάθε φορά όταν της μιλάω για λιχουδιές κι έτσι λοιπόν Σάββατο απόγευμα βρεθήκαμε στη Θεσσαλονίκη. Η Μόϊα ξεκίνησε το σουλάτσο, εγώ πήγα να παρκάρω, τα λέμε αργότερα στο Choureal συμφωνήσαμε.
Η αγορά Μοδιάνο είχε ανοίξει ξανά και ήθελα να την δω, αλλά όλη η πόλη ήταν γεμάτη κινητοποιήσεις και συλλαλητήρια λόγω ΔΕΘ κι έτσι πάρκαρα μισή ώρα και βάλε από το Μοδιάνο. Μόλις έφτασα κι άρχισα να χαζεύω, ξεκίνησα να λαμβάνω σήματα για να πάω τουαλέτα τα οποία επέλεξα ν’ αγνοήσω. Εκείνα όμως δεν με αγνόησαν και μετά από 10 λεπτά περπάτημα μες το Μοδιάνο είδα ταμπέλα WC. Άνοιξα την 1η πόρτα, άνοιξα την 2η κι έφτασα μπροστά στη 3η που είχε ένα πληκτρολόγιο και μια ταμπέλα που έγραφε, “Κωδικό για την πόρτα θα βρείτε επάνω στην απόδειξη, από οποιοδήποτε κατάστημα της αγοράς Μοδιάνο κι αν ψωνίσετε”, φτου σου πούστη σκέφτηκα, μεταβολή.
Είχα αρχίσει να περπατάω με το στυλ του ανθρώπου που θα τα κάνει πάνω του, μικρά βήματα, σφιγμένα χείλη, αγωνία στα μάτια κλπ. Παρά ταύτα δεν μπήκα στο 1ο μαγαζί που βρήκα να πάρω το οτιδήποτε αλλά έκανα και 10-15 λεπτά σουλάτσο για ν’ αποφασίσω που θα μπω, τελικά μπήκα σε μια κάβα. Άλλα 10 λεπτά να διαλέξω 2 μπουκάλια κράσι κι όπου να’ναι σκέφτηκα θα μου δώσει ο τύπος την απόδειξη και πάω τουαλέτα. Ο τύπος είχε όρεξη να σχολιάσει τις επιλογές μου, μπλε τρακτέρ ε; συγχαρητήρια, καταπληκτικό κρασί! Και Κυδωνίτσα ε; Πω, πω, ακόμα πιο καλό, συγχαρήτηρια, συγχαρητήρια να λέει αυτός, κι εγώ να μη λέω και πολλά. Κάθε κίνηση ή κουβέντα πια, ήταν κρίσημη.
Να τα τυλίξω; για δώρο είναι; αυτός. Όχι για μένα. Τι μου λέτε; για εσάς! Καταπληκτικό, συγχαρητήρια, ρε φίλε θα σου κατουρήσω το κατάστημα τελείωνε σκέφτηκα, βγάλε την κωλοαπόδειξη να πάρω τον κωδικό. Εχώ κάτσει στάσιμος και δε μιλάω, ούτε κουνιέμαι, η απόδειξη βγαίνει, την αρπάζω, κωδικός πουθενά. Κοιτάζω, ξανακοιτάζω τίποτα, το κέρατο μου σκέφτηκα, πάει, τελείωσε αυτό ήταν. Στις αυριανές ειδήσεις για το Μοδιάνο εκτός από τις φαντάχτερες φωτογραφίες και τα σχόλια περί της αρτιότητος θα έχουν και τον μαλάκα που κατούρησε τη κάβα.
Να σας ρωτήσω, λέω, που είναι ο κωδικός για τις τουαλέτες; Κωδικός για τουαλέτες, λέει ξαφνιασμένος, δεν ξέρω, Ασπασία έλα λίγο, ο κύριος ψάχνει έναν κωδικό για τις τουαλέτες. Η Ασπασία έρχεται και σαν άλλος Γκιωνάκης λέει, τουαλέτα θέλετε να πάτε; Εγώ δεν απαντώ, θέλω να σκάσω στα γέλια αλλά κρατιέμαι. Αν γελάσω το μοιραίο θα συμβεί. Κάνω στην Ασπασία νόημα με τα μάτια τα οποία έχουν χτυπήσει τζάκ-ποτ.
Δεν χρειάζεται κωδικό λέει η Ασπασία, είναι ανοικτές! Το χαμόγελο κόβεται μεχαίρι, μένω παγωτό! Μα πήγα κι είχε μια ταμπέλα κι ένα πληκτρολόγιο έξω από την πόρτα, λέω κάπως παραπονεμένα. Α μην ασχολείστε, τραβήξτε την πόρτα, θ’ ανοίξει! Κι εγώ μέσα μου είπα, αχ αχ αχ και χα χα χα!
