Η νύχτα απόψε δεν κυλούσε, έμοιαζε σαν μια νύχτα αιώνια, ακίνητη, ακλόνητη. Η νύχτα απόψε έμοιαζε ανίκητη. Είχε κατακλύσει το γύρω και το μέσα μου και είχε απλώσει παντού, σε κάθε σπιθαμή και σε κάθε χαραμάδα το σκοτάδι της.
Υπήρχε μια άπνοια νεκρική, μια ησυχία απόκοσμη, ένα πέπλο βαρύ πάνω στα πάντα, πάνω σε όλα, μέσα σε όλα, γύρω απ’ όλα. Τι μένει; αναρωτήθηκα. Τι υπάρχει; αναρωτήθηκα ξανά. Σκοτάδι στο σκοτάδι λοιπόν, σκέφτηκα. Έκλεισα τα μάτια και τα κράτησα κλειστά προσπαθώντας να ονειρευτώ φως.
Όσο σκοτάδι κι αν έχει, σαν κλείσεις τα μάτια μπορείς να δεις όσο φως θέλεις, το πρωί σκέφτηκα.
