Τα όνειρα σχεδόν ποτέ, δεν είναι στατικά. Νταξ μπορεί ο Ρέμος τώρα πια να ελπίζει να αγαπηθεί όσο ο Μαζωνάκης αλλά με τον χρόνο το όνειρο του θα ξεφουσκώσει. Ο ίδιος ο Ρέμος πάλι, νομίζω πως όχι. Βέβαια εγώ είμαι το τελευταίος που πρέπει να μιλάω για φούσκωμα μια και αρχίζω να μοιάζω του Michelen, τεσπά.
Πάντως ο χρόνος μεταλλάσει τα όνειρα. Ο νέος ονειρεύεται το διάστημα και τίποτα δεν τον κόβει, ο γέρος ονειρεύεται μία μέρα ακόμα και τίποτα δεν τον καθησυχάζει. Τα δικά μου τα όνειρα τώρα τελευταία έχουν γεμίσει νεκρούς. Προχθές έκανα σιέστα, 4-6 απόγευμα, στη σιέστα ήρθε ο Μαζωνάκης.
Πήγαινα λέει τη Λάρα βόλτα, την Λάρα που τη μάζεψα αδέσποτη με 9 κουτάβια όπως κι εκείνος είχε μαζέψει τη δικιά του σκυλίτσα που την έχασε. Περπατούσα στη Γλυφάδα και απο απέναντι περπατούσε ο Μαζωνάκης και όταν είδε τη Λάρα, γονάτισε κι άρχισε να τη χαϊδεύει και να την αγκαλιάζει, σαν να έκλαιγε μου φάνηκε. Μετά, κάπου στη θάλλασα είχα ξαπλώσει στην άμμο και πιο πέρα ο Μαζωνάκης κοιμόταν αγκαλιά με τη Λάρα. Ξύπνησα κατά τις 6 κατάχαρούμενος που έστω και μια φορά, είδα τον Μαζώ από κοντά.
Το ίδιο βράδυ με επισκέφθηκε η πρώην κυρία Ξερόλα, η σχεδόν πεθερά. Δίπλα της και πιο πίσω ο Ηλίας, ο πρώην σύζυγος της, άγιος άνθρωπος. Στον άλλο κόσμο και οι δύο τώρα, αμφιβάλλω πως είναι κοντά-κοντά. Έκλαιγε η κυρία Ξερόλα με λυγμούς, ήταν άβαφη και φαίνοταν σαν κλαίει για μέρες. Προσπαθούσε να με φιλήσει μάλλον στο στόμα αλλά το απέφευγα,. Δίπλα της ο Ηλίας βάσταγε μια βαλίτσα. Ξύπνησα με μια ανακούφιση, τρίτωσαν οι νεκροί στα κάτα πάσα πιθανότητα νεκρά όνειρα μου, ξέφυγα. Ακόμα εδώ, σκέφτηκα.
