Αγαπητέ Μαζωνάκη, καλό ταξίδι, αν υπάρχει τέτοιο. Τη συνήθης ευχή “καλό Παράδεισο” δεν την κατάλαβα και δεν την λέω ποτέ. Αν η μόνη μας ελπίδα σε αυτή τη ζωή είναι ο Παράδεισος, τότε ας είναι καλός γιατί αλλιώς θα τον ανατινάξω.
Ουδείς γνωρίζει τη βάσανο της ζωής του άλλου κι ας είναι διάσημος αυτός ο άλλος και ας είναι λαμπερός. Όταν τα φώτα σβήνουν ακόμα και οι τοίχοι του πιο ακριβού οικήματος μπορεί να σε πλακώνουν. Ευτυχία ή ατυχία η άγνοια; Τώρα ξέρεις.
Το μόνο σίγουρο είναι πως ότι τραγούδησες θα μας συντροφεύει μέχρι κι εμείς να αναχωρήσουμε από αυτό το κόσμο. Η “ευαίσθητη χορδή σου” όπως είπες, απόψε έσπασε.
