Όλη μέρα τρίβω ρητίνες και χυτεύω τσιμέντα, μέρα καλή. Βλεπακούω τιβί, είδα και 1η φορά την εκπομπή του Ευαγγελάτου, ελέω εξελίξεων Μαζώ. Μετά έφαγα γαριδάκια κι αναρωτιόμουν αν πρέπει να καταχωρήσω το δρώμενο Ευαγγελάτος ως ξεπεσμό ή ρεαλισμό. Περίεργο πράμα να πεθαίνει κάποιος που δεν γνώρισες και δεν θα γνώριζες ποτέ και να αισθάνεσαι έντονη λύπη.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν γνώρισα και μάλλον δεν θα γνώριζα αλλά τους αντιπαθώ τα μάλα. Ο Ρέμος, ο Φιλλιπίδης, ο Αρναούτογλου, δεν χωνεύονται. Ο Μπλέτσας, ο Δούσης, ο Χατζηνικολάου, η Βίσση, η Λόπεζ, η Τζολί, ο Σαββόπουλος, ο Πέπε, ο Κουλούρης, ο Αλογοσκούφης, ο γλίτσας στη Shell πριν τις Σέρρες, δεν χωνεύονται. Δεν ξέρω γιατί, δεν αφορά κανέναν, αυτοσχολιάζω μια κι η Σούλα απελύθη και δεν υπάρχει ψυχή καμιά εδώ γύρω.
Μου τη σπάει που αυτός ο Ρέμος θα κάνει συναυλία αύριο. Νομίζω πως θα είναι από τις ελάχιστες φορές που ένας λαοφιλής καλλιτέχνης κάνει μεγάλη συναυλία και τη βραδιά θα κλέψει κάποιος που δεν θα είναι καν εκεί.
Λαχταρώ τη βροχή που θα ξεπλύνει τη σκόνη του καλοκαιριού και θα ποτίσει το ξερό χώμα. Που θα το κάνει να μυρίσει όμορφα πάλι. Τώρα άμα η ίδια βροχή μπορεί να του κάνει τη συναυλία μούσκεμα αύριο, ακόμα καλύτερα.
