Από καιρού εις καιρόν ξεπηδά από αυτή τη ρημαδομάνα Ψαροκώσταινα μια προσωπικότητα απόκοσμη, μεγαλοδύναμη, ταλαντούχα κι αυτόφωτη. Η κατάληξη της είναι σχεδόν πάντα ίδια. Απαξίωση, απομόνωση, φυλάκιση, αυτοκτονία ή δολοφονία. Καμιά φορά και τα δύο, ταυτόχρονα.
Από τον Σωκράτη ως τον Μιλτιάδη, τον Θεμιστοκλή και την Υπατία, από τον Ανδρούτσο, τον Κολοκοτρώνη, τον Ρήγα Φεραίο και την Μπουμπουλίνα, μέχρι τον Καποδίστρια, τον Μακρυγιάννη, τον Δραγούμη, τον Λαμπράκη και τόσους άλλους. Είτε πολεμάς για την ελευθερία του τόπου ή την ελευθερία της ψυχής, είτε πολεμάς για τα δεσμά των ξένων ή τα δεσμά της καρδιάς η απόγνωση μπορεί να σε εξουθενώσει και η εύλογος εξαγωγή να είναι η μόνη λύση. Όταν όλα όσα για τα οποία παλεύεις καταρέουν, όταν η επανάληψη γίνεται βρόγχος κι όταν η ελπίδα ή η ελευθερία καταπατείται λυσαλέα, ακόμα κι αυτές οι πολύ φωτεινές προσωπικότητες σβήνουν. Καρυωτάκης, Πηνελόπη Δέλτα, Νικόλας Άσημος, Αττίκ…
Σαν σήμερα, 82 χρόνια πριν, ο πολύς Αττίκ πήρε μια έξτρα δόση Βερονάλ και πέρασε απέναντι. Ένιωθε ανήμπορος πια, ήταν μόλις 59 ετών μα είχε ζήσει ζωές δέκα. Αγάπησε, αγαπήθηκε, χόρεψε, γέλασε και έτυχε της τιμής που του άξιζε αλλά όχι στην Ελλάδα, στο Παρίσι της Belle Epoque, δηλαδή στο καλύτερο Παρίσι που υπήρξε ποτέ. Η μοίρα όμως είναι ακριβή δεν σ’ αφήνει να την αφήσεις. Γύρισε πίσω ο Αττίκ, στη Ψαροκώσταινα, έλαμψε για λίγο κι έσβησε γρήγορα. Μετά, σαν τα άστρα του ουρανού έμεινε ψηλά να λάμπει για πάντα. Άστρα που βλέπουμε αλλά δεν μπορούμε ν’ αγγίξουμε.
Είναι του τόπου η μοίρα να τρώει τα παιδιά της, παιδιά που κόντρα στη μοίρα γράφουν την δική τους οξύμωρη ιστορία, σύντομη και αιώνια.
