21 Αυγούστου, γενέθλια μέρα, άλλη μία. 56 χρόνια μέρες, πίνω καφέ, κάνω τσιγάρα, μοιάζω βαρκούλα στο Νιαγάρα. 56 χρόνια δηλαδή 20.440 μέρες και μία. Αυτή η μία που δεν ξέρουμε πότε θα έρθει. Είναι η μία που δεν θα ξεχάσουμε; Είναι η μία που μας σημάδεψε; Είναι η μία που ήρθαμε ή η μία που θα φύγουμε; Αν ζούσαμε στο σήμερα, τότε η μία είναι η κάθε μία. Αλλά δεν ζούμε στο σήμερα, ζούμε στο αυριανό ίσως και στο ξεθωριασμένο χθες.
Μέρες επί ημερών, χιλιάδες μέρες, πόσες θυμάσαι; Ευτυχισμένος τις μέρες, δυστυχισμένος τις νύχτες, ελπιδοφόρο ξημέρωμα, θανατηφόρο δείλι, παράδεισος τα χείλη που δε φίλησες και κόλαση τα μέρη απ΄όπου έφυγες, μα εσύ όμως γύρισες…
Δεκαπέντε χιλιάδες και μία, στραβάδια απολύομαι. Μια ζωή παρουσιάστε, σαν εκπαιδευμένος σκύλος, δε θα πάρω άλλο, φχαριστώ δεν είμαι φίλος, τραγουδούσε ο Πανούσης το 1986. Απολύθηκε κι αυτός, τον πήρε η μία του. Θα είχε υλικό τόνων να σατηρίσει αν έμενε.
