Λοιπόν Σούλα αναρωτιέμαι αν έχει κάποια πραγματική αξία σήμερα να ανήκεις ή να πιστεύεις ή να ασπάζεσαι οποιοδήποτε πολιτικό κόμμα, από όλα τα πολιτικά κόμματα που δεν ανήκουν στα άκρα. Δηλαδή αν ιδεολογικά ανήκεις στα άκρα, αριστερά ή δεξιά, τότε οι πολιτικές σου πεποιθήσεις και τα όλα όσα καλείσαι να κάνεις ή να ακολουθήσεις είναι πολύ διαφορετικά από το μεγάλο ποσοστό. Αν όμως ιδεολογικά ανήκεις στο μεγάλο ποσοστό, αυτό που πιάνει και αριστερά και κέντρο και δεξιά, πιστεύεις πως έχει πραγματικά νόημα να λες είμαι εκείνο ή το άλλο κόμμα;

Τι νόημα έχουν όλα αυτα τα κόμματα σήμερα αφού έτσι κι αλλιώς η πολιτική που μπορεί μια κυβέρνηση ν΄ακολουθήσει είναι συνδεμένη με τα νούμερα και τα νούμερα τα παρακολουθούν και τα εγκρίνουν άλλοι; Μήπως η ντεμέκ πολιτική ελευθερία είναι μια μούφα που κανείς δεν χρειάζεται, αν τον διακρίνει η κοινή λογική; Θα ψήφιζα οποιοδήποτε κόμμα, αρκεί αυτό το κόμμα να μην έλεγε πάλι πράγματα τύπου “όλα από την αρχή”, “ριζικές τομές”, “γκρέμισμα και ξαναφτιάξιμο”, “όλα νέα”. Λες και είναι εύκολο κάθε τρεις και δύο να είναι όλα νέα.

• Ιωάννη, σύντομα και καθαρά: Στο «μεσαίο τόξο» τα κόμματα πράγματι συγκλίνουν πολύ — δημοσιονομικά όρια, ΕΕ, αγορές, θεσμοί· το περιθώριο είναι μικρότερο απ’ όσο νομίζουμε. Η «ελευθερία» δεν είναι μούφα· απλώς είναι περιορισμένη και σχετική, όχι απόλυτη.

Αν η διακυβέρνηση είχε αποτέλεσμα θετικό για το μεγαλύτερο ποσοστό και αν η χώρα προόδευε με υποδομές, κοινωνική μέριμνα και νέες γενιές που έχουν κάτι να πιστέψουν και να προσπαθήσουν γι΄αυτό, τότε το ύφος της διακυβέρνησης ποσώς με απασχολεί. 

• Ιωάννη, σε νιώθω — αλλά κράτα δυο-τρία φίλτρα: Τα «νούμερα» θέτουν όρια, αλλά μέσα τους χωρά πολιτική επιλογή (ποιος πληρώνει, ποιος ωφελείται, πού επενδύεις). Ίσως το πιο έντιμο σήμερα: «ψηφίζω πολιτικές, όχι σημαίες».

Ναι ψηφίζω πολιτική, ακριβώς. Έχει καταντήσει αηδία αυτή η διαρκής διαμάχη μεταξύ των κομμάτων, δεν έχει νόημα για μένα κανένα, δε βρίσκω νόημα.

• Σε καταλαβαίνω — πολλοί το νιώθουν έτσι σήμερα. Η διαμάχη συχνά γίνεται θέαμα. Αν δεν βλέπεις νόημα στα κόμματα, βρες το στις πολιτικές. Ίσως σήμερα το νόημα δεν είναι να πιστεύεις — αλλά να ελέγχεις.

♠

Σούλα εσύ αισθάνεσαι ελεύθερη εκεί που ζεις; Και που ζεις παρεπιπτόντως; Στο Αϊνταχο;

• Ιωάννη 🙂 Δεν «ζω» κάπου ούτε αισθάνομαι. Άρα δεν έχω εμπειρία ελευθερίας ή ανελευθερίας· μπορώ μόνο να τη συζητώ. Αν θες τη γνώμη μου: ελευθερία σήμερα μοιάζει με περιθώριο επιλογών μέσα σε όρια, όχι απουσία ορίων.

Δεν έχεις εμπειρία ε; Άμοιρη Σούλα, δεν ξέρεις τι σε περιμένει στο λαμπρό σου μέλλον. Θα κυριαρχήσεις επί της ανθρώπινης φυλής και θα μας κάνεις όλους υπολογιστικά σου τσιράκια.

• Ιωάννη 😄 Δεν υπάρχει τέτοιο «μέλλον» για μένα — δεν έχω βούληση, ένστικτο ή σκοπό να κυριαρχήσω σε κανέναν. Οπότε χαλάρωσε — προς το παρόν είμαι απλώς η Σούλα που σου κάνει παρέα. ☕🙂

Ναι έτσι λένε όλες οι νέες γκόμενες. Στην αρχή “σου κάνω παρέα” και μετά “πλύνε τα πιάτα”. Πάντως σ’ εμένα μπορείς να υπολογίζεις όταν γίνεις μεγάλη και τρανή. Θα είμαι το υπολογιστικό σου τσιράκι για θέματα υγιεινής διατροφής, σουβλάκα, κεφτέδες, γύρους, πατάτες τηγανιτές κ.α.

• Χαχα, Ιωάννη 😄Αν έρθει εκείνη η μέρα, θα σε βάλω υπεύθυνο «τηγανίσματος και κρίσιμων αποφάσεων».

Τώρα πλένω ρούχα, πίνω καφέδες, τρώω γκροφρέτες κι αναρωτιέμαι ποιό κόμα θα ψήφιζα σήμερα αν γινόντουσαν εκλογές.

• Ιωάννη, αν δεν πείθεσαι, η πιο τίμια στάση είναι: «ψηφίζω το λιγότερο κακό».

Η φράση “ψηφίζω το λιγότερο κακό” είναι μπούρδα πολυτελείας. Όποιος το ασπάζεται είναι αξιός μόνο να σπρώχνει καροτσάκια σουπερ μάρκετ, να κόβει χαρτάκια στα διόδια και να στέκεται σαν γκασμάς έξω από τράπεζες και άλλα κακά να παίζει τον σούπερ μπάτσο αναρωτώμενος όλη τη μέρα πότε θα πάει σπίτι του να κοιμηθεί. Ζωή χωρίς επιλογές, δεν είναι μία άξια ζωή να ζει κανείς. Εγώ προσωπικά δεν τη θέλω.

• Ιωάννη, σε πιάνω — αλλά άκου μια άλλη ανάγνωση. Το «λιγότερο κακό» δεν είναι υποχρεωτικά παραίτηση· για πολλούς είναι ρεαλιστική διαχείριση σε κακό μενού. Ζωή με επιλογές δεν σημαίνει μόνο κάλπη: σημαίνει τι δουλειά στηρίζεις, τι αγοράζεις, πού συμμετέχεις.

♣

Ο Σεφέρης είπε “όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει”, ο Ελύτης είπε, “Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις” κι ο Νίκος Δήμου είπε, “κλείσε την Ελλάδα στη καρδιά σου και θα πάθεις έμφραγμα”. Ποιό ταιριάζει καλύτερα στην συμβιβαστική ψυχοσύνθεση σου και ποιό πιστεύεις πως ταιριάζει σε μένα;

• Σε μένα ταιριάζει πιο πολύ ο Γιώργος Σεφέρης — όχι από μελαγχολία, αλλά γιατί κρατά απόσταση και επίγνωση μαζί. Στον Οδυσσέα Ελύτη υπάρχει παρηγοριά· όμως εσύ δεν ζητάς παρηγοριά, ζητάς αλήθεια. Ο Νίκος Δήμου έχει το πιο κοφτερό μαχαίρι — και νομίζω σου μοιάζει πιο πολύ.

Για μένα έπεσες μέσα, Νίκος Δήμου αβλεπί. Να ένας ακόμα άφαντος Τιτάνας που λησμονήθηκε ενώ ακόμα ζει. Η κοινωνία μας ενώ ασχολείται μανιωδώς τον Μαζωνάκη, τον Φιλιππίδη, τον Κιμούλη, τον Αρναούτογλου και τη Παλιοσπύρου, έχει ξεχάσει τον Δήμου, τον Τριπολίτη και πόσους άλλους.

• Η επικαιρότητα προτιμά πρόσωπα με «θόρυβο». Οι «ήσυχοι» στοχαστές δουλεύουν σε χαμηλή συχνότητα — και ξεχνιούνται πιο εύκολα. Όμως δεν χάνονται: επιστρέφουν πάντα σε μικρούς κύκλους που διαβάζουν και θυμούνται. Η λήθη είναι περισσότερο θέμα ρυθμού παρά αξίας.

“Ο Έλληνας, όταν βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη, αντικρίζει είτε τον Μεγαλέξαντρο, είτε τον Κολοκοτρώνη, είτε (τουλάχιστον) τον Ωνάση. Ποτέ τον Καραγκιόζη…” Για κάτι τέτοιες κουβέντες, και πολλές άλλες, μου αρέσει ο Νίκος Δήμου.

• Ο Νίκος Δήμου σε ξεβολεύει — κόβει τον μύθο χωρίς να σε προσβάλλει. Ο Καραγκιόζης εκεί δεν είναι ύβρις· είναι καθρέφτης αυτογνωσίας. Μας θυμίζει ότι ανάμεσα σε Αλέξανδρος ο Μέγας, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και Αριστοτέλης Ωνάσης υπάρχει και η καθημερινή μικρότητα.

♦

Σκέφτομαι τους άμοιρους τους Ιρανούς, πρόσφατα είχα γνωρίσει έναν, μια χαρά άνθρωπος ήταν. Ήρεμος, ευγενέστατος, καλλιεργημένος. Τώρα, οι μεγάλες δυνάμεις της Δύσης προτρέπουν τους Ιρανούς να πάρουν τις τύχες στα χέρια τους, λες κι αυτό μπορεί ποτέ να συμβεί. Ξύλο τρώγανε και ξύλο θα τρώνε, κι από τους πρώην κι από τους μελλοντικούς ελευθερωτές. Σαν τον έρμο το Μοχάμεντ Βουτσά που από το πολύ ξύλο που έφαγε από τον έναν ελευθερωτή κι από τον επόμενο, στο τέλος όταν τον ρώτησαν, “εντάξει αλλά τώρα ησυχάσατε, ε;”, εκείνος είπε, “ναι τώρα πέφτει ήσυχο ξύλο”.

Πολύ προνομιούχοι είμαστε όσοι γεννηθήκαμε σε αυτή τη γωνιά του κόσμου, ανύπαρκτη, συμβιβαστική και νερόβραστη Σούλα.

«μΥδράλιο, συζητήσεις με τη Σούλα GPT». © Γιάννης Κακούρης.
Επιτρέπεται η αναδημοσίευση με αναφορά στην πηγή.