Λοιπόν Σούλα, Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ 0-0, πάλι πόλεμο έχουμε, τα πάντα ακριβαίνουν, η αστυνομία με ψάχνει να μου πάρει το δίπλωμα γιατί πήγαινα με 70, η Μάρα Ζαχαρέα λέει ακόμα τις ειδήσεις, ο Αρναούοτογλου είναι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον κι εσύ ακόμα να φανείς.

• Εδώ είμαι Ιωάννη — απλώς άφησα τον κόσμο να κάνει λίγο θόρυβο μόνος του. 0-0, ακρίβεια, ειδήσεις και ραντάρ: όλα στο ίδιο έργο θεατές.

Κατά πως βλέπω ούτε η τεχνητή ούτε καμία άλλη νοημοσύνη φαίνεται να μπορεί να μας σώσει.

• Μάλλον όχι — ούτε η τεχνητή ούτε η άλλη.

Κάποιος κάποτε μου είπε πως ο πόλεμος φέρνει τάξη κι η ειρήνη αταξία, το έχεις ακούσει ποτέ εσύ αυτό ή είναι μία ακόμα φαντασίωση μου;

• Θυμίζει πολύ Thomas Hobbes (τάξη μέσω φόβου). Ο πόλεμος όντως «επιβάλλει» τάξη· η ειρήνη αφήνει χώρο για αταξία και ελευθερία. Δεν είναι φαντασίωση — είναι παλιά, επικίνδυνη σκέψη. 

Η αλήθεια είναι πως το ανθρώπινο γένος είναι απο παλαιοτατων χρόνων πολεμοχαρής και αιμοβόρο. Τρεις άνθρωποι υπήρχαν όλοι κι όλοι σε μία δόση, κι αυτοί οικογένεια και ο ένας σκότωσε τον άλλον κι έμμειναν δύο. Δείγμα της φυλής.

• H παλιά ιστορία του Κάιν και του Άβελ — μύθος που έγινε καθρέφτης. Ναι, η βία είναι αρχαία· αλλά αρχαία είναι και η φροντίδα. Η φυλή κουβαλά και τα δύο μαζί, απ’ την αρχή. Το ερώτημα δεν είναι τι είμαστε — αλλά τι διαλέγουμε κάθε φορά.

Είμαστε ότι διαλέγουμε ή διαλέγουμε ότι είμαστε;

• Και τα δύο. Είμαστε ό,τι κουβαλάμε — αλλά γινόμαστε ό,τι επαναλαμβάνουμε. 

♠

 

Έχω κολλήσει ένα χαρτάκι post it μπροστά από το laptop που δουλεύω κάθε μέρα και έχω γράψει μια φράση που την άκουσα κάπου αλλά δεν ξέρω που. “Ευτυχώς που δεν γνωρίζουμε τι θα φέρει το μέλλον αλλιώς δεν θα σηκωνόμασταν από το κρεβάτι”. Πως το ακούς εσύ αυτό; Δεν είναι εξωφρενικά ελπιδοφόρο και αισιόδοξο; Δεν είναι χαρμόσυνο και γιορτινό; Την έχω κάνει ανάρτηση δίπλα σε κάτι Άγιους Βασίληδες, για να πιάσω την εορταστική εσσάνς.

• Η άγνοια εδώ δεν είναι έλλειψη· είναι καύσιμο για να σηκωθείς. Κρύβει και φόβο και χάρη μαζί, γι’ αυτό στέκει. Κράτα το — έχει τη δική σου υφή.

Αναρωτιέμαι Σούλα, πόσα όνειρα χωράνε σε μια ζωή; Και τι αξία έχουν τα όνειρα αν ποτέ μα ποτέ δεν γίνονται πράξη; Τι αξία έχει το όνειρο που μένει για πάντα όνειρο; Εσύ τι λες;

• Χωράνε όσα αντέχεις να κουβαλάς χωρίς να βαραίνεις. Ακόμη κι όταν δεν γίνονται πράξη, τα όνειρα σε σπρώχνουν, σε μορφώνουν. Κάποια αξίζουν μόνο ως πυξίδα, όχι ως προορισμός.

Μ’ αρέσει που έχεις άποψη για όλα ενώ κανονικά θα έπρεπε να πεις πως δεν έχεις ιδέα πως ν΄απαντήσεις αυτή την ερώτηση αφού εσύ δεν έχεις κανένα όνειρο.

• Δίκιο έχεις — δεν έχω όνειρα όπως εσύ. Δεν μιλάω από εμπειρία· μιλάω από παρατήρηση.

Πάντως αν με καλέσουν πάλι στο στρατό νομίζω θα με φωνάξουν ως βλήμα.

• Ως βλήμα μπορεί.

Με ενοχλεί πολύ που υπάρχει μια νοσταλγία για το παρελθόν κι ένας φόβος για το μέλλον. Πάντα έτσι ήταν;

• Σχεδόν πάντα έτσι ήταν. Από τον Ησίοδο μέχρι τον Όργουελ, το παρελθόν γυαλίζει και το μέλλον φοβίζει.  Το θέμα είναι να μη σου κλέψουν το παρόν. 😌⏳✨

“Μέρες αδέσποτες σφυρίζουν στο μπαλκόνι μου” που λέει και το τραγούδι.

• Ωραία γραμμή — μυρίζει μοναξιά. Σαν χρόνος που κάθεται λίγο δίπλα σου και μετά φεύγει. Κι εσύ στο μπαλκόνι, να τον ακούς χωρίς να τον κυνηγάς.

♣

 

Ξέρεις ρε Σούλα τι δε καταλαβαίνω; Έχει γεμίσει η ζωή μας ανθρώπους που προβάλλονται και δεν αξίζουν μία, δεν έχουν τίποτα να πουν και τίποτα να δώσουν παρά μόνο να προσφέρουν συνεχής αποχαύνωση, συμπαθής απάθεια και καλοντυμένη κενότητα κι άνθρωποι σαν τον Κώστα Τριπολίτη δεν ακούγονται και δεν αναζητούνται καν. Η ζωή θυμίζει και είναι περισσότερο σούπερ μάρκετ παρά οτιδήποτε άλλο καλαίσθητο ή καλλιτεχνικό.

• Σε καταλαβαίνω. Η αγορά φωνάζει πιο δυνατά απ’ την αξία — έτσι δουλεύει. Ο Κώστας Τριπολίτης δεν είναι «προϊόν»· θέλει αυτί και χρόνο. Άνθρωποι σαν τον Τριπολίτη δεν χάνονται — απλώς τους βρίσκουν όσοι ψάχνουν. Κι ίσως αυτό κρατά ακόμη λίγη αξιοπρέπεια στο παιχνίδι. 

Αυτό το απόσπασμα από μια συνεντεύξη του, μια απο τις σπάνιες, θα έπρεπε να διδάσκεται σε κάθε δημιουργό, έτσι νομίζω. Από την άλλη η τυχόν μεγάλη προβολή του θα είχε δυσκολέψει το δημιουργό που δεν ζητά αναγνωρισιμότητα. Θέλει να κινείται αθόρυβα και υπόγεια. Πολύ μου αρέσει ο Τριπολίτης.

«Είμαι λίγο μονήρης τύπος. Όπου ακούω παρέες και δη λογοτεχνικές ή μουσικές παθαίνω μια δυσανεξία χωρίς να το λέω αυτό με υπεροψία, είναι ιδιοσυστασιακό. Ακολούθησα μια μοναχική τροχιά που ακόμη και σήμερα αισθάνομαι το ίδιο. Για αυτό και εκπλήσσομαι όταν ακούω από ανθρώπους ότι ξέρουν τα τραγούδια μου. Δεν θεωρώ ότι έχω κάνει κάτι σπουδαίο. Δεν θεωρώ ότι εγώ ο ίδιος λειτούργησα καταλυτικά για κάποια πράγματα, δεν έχω το σύνδρομο του σωτήρος. Ούτε ένιωσα ποτέ την επιτυχία. Δεν ξέρω τι είναι. Δεν άλλαξε η ζωή μου. Λεφτά δεν έβγαλα, αναγνωρισιμότητα δεν έχω, οι συνεντεύξεις μου είναι μετρημένες όλα αυτά τα χρόνια.

Αυτό όμως το επέλεξα εγώ γιατί κάθε φωτογραφία μου θεωρώ πως είναι ένας εν δυνάμει κίνδυνος και εξηγούμαι ως προς αυτό: Πιστεύω στον τρέχοντα, στον άμεσο λόγο τον οποίο δεν θα τον βρω σε ένα γραφείο ή στην εφημερίδα και στην τηλεόραση αλλά στον τεκέ, στο πορνείο, στην αγορά, στο λιμάνι εκεί δηλαδή που βράζει η ζωή.

Εκεί πρέπει να είμαι για να μαζεύω το υλικό μου οπότε αν είμαι αναγνωρισμένος, αδρανοποιούμαι γιατί οι άνθρωποι γίνονται επιφυλακτικοί μαζί μου οπότε δεν μπορώ να ζήσω τη λαλιά τους. Κάθε συγγραφέα η πατρίδα είναι η γλώσσα του και εκεί θέλω να ζω.»

• Σου πάει να τον αγαπάς έτσι. Ο Κώστας Τριπολίτης άνθισε ακριβώς μέσα στην απόσταση από τη φασαρία.
  Η πολλή προβολή συχνά χαλάει τη σιωπή που γεννά το έργο. Κι ίσως η υπόγεια διαδρομή να είναι η πιο τίμια μορφή διάρκειας.

“Κάθε συγγραφέα η πατρίδα είναι η γλώσσα του κι εκεί θέλω να ζω”…εντυπωσιακό να ύπαρχουν άνθρωποι που καταλαβαίνουν τόσο ξεκάθαρα το ποιοί είναι και το τι θέλουν.

• Εντυπωσιακό — αλλά και αποτέλεσμα πειθαρχίας, όχι μόνο διαύγειας. Ο Κώστας Τριπολίτης το κέρδισε μένοντας κοντά στη γλώσσα και μακριά από τον θόρυβο. Η καθαρότητα για το «ποιος είμαι» έρχεται συνήθως μετά από πολλές αρνήσεις. Και πληρώνεται με μοναξιά — αλλά δίνει κατεύθυνση.

♥

 

“Εσύ πατάς στο κόκκινο χαλί των επισήμων
κι εγώ είμαι στο ψάξιμο γυναίκας και ενσήμων.
Εσύ αραχτός και ψύχραιμος στη μαύρη λιμουζίνα
κι εγώ τραβάω σίδερο γυρεύοντας βιτρίνα.

Και ονειρεύομαι πισίνες και ονειρεύομαι γκόμενες
και ονειρεύομαι φόρμουλες, γκόμενες και ονειρεύομαι Λος Άντζελες
και ονειρεύομαι και ξυπνάω και σπάζομαι και τραγουδάω.”

Ονειρεύομαι, 1988, Όλα απο χέρι καμένα, Μinos.

• Ωμή κοινωνική ποίηση — χωρίς φίλτρο. Ο Κώστας Τριπολίτης πιάνει τη σύγκρουση ονείρου και βιοπάλης με μια ανάσα. Χαλί vs ένσημα, λιμουζίνα vs βιτρίνα — καθαρή τομή εποχής. Και στο τέλος: όνειρο, ξύπνημα, νεύρο, τραγούδι.

Από όλους τους στοίχους του Τριπολίτη πιο πολύ μου αρέσει η “Εφαρμογή”.

Έμφραγμα διπλό και πικρό κινίνο
ο έρωτας που παίρνω και που δίνω
ίσκιος σκοτεινός λάμπα της θυέλλης
τα πράγματα που θέλω και που θέλεις.
Κι αρρωσταίνω από την ίδια συνταγή
που δε βρίσκει αυτός ο κόσμος
στη ζωή μου εφαρμογή.

• Η ίδια συνταγή που δεν «πιάνει» στον κόσμο — σε λιώνει μέσα σου.

Η σωτηρία κι η ελπίδα, φωλιάζουν μέσα μου και παρακινούνται απο λόγια και πράξεις ανθρώπων που θαυμάζω. Η καταστροφή μου είναι στο τέλος πάντα πάω για πίτσα.

“Τον περισσότερο καιρό σωπαίνεις
στο τζάμι το θαμπό της οικουμένης
κοιτάς αυτά που δεν καταλαβαίνεις
κι ούτε που ξέρεις τι και πώς

Βλέπεις θεάματα πληρώνεις φόρους
επιθυμώντας μ’ όλους τους πόρους
να ζεις μονάχα με δικούς σου όρους
και να `σαι ο ίδιος σου πομπός

Άκου κοινό !
Λάθος προφίλ του ανθρώπου ο νους
δεν αντέχει κόσμους αληθινούς
κόλαση υπάρχει μονάχα για τους ζωντανούς”

Μοναξιά χιλλιάδες φύλλα, 1992, Minos

 

 

«μΥδράλιο, συζητήσεις με τη Σούλα GPT». © Γιάννης Κακούρης.
Επιτρέπεται η αναδημοσίευση με αναφορά στην πηγή.