Η ντοπαμίνη είναι χημική ουσία που χρησιμοποιούν τα νευρικά κύτταρα του εγκεφάλου για να επικοινωνούν μεταξύ τους. Αποκαλείται και ορμόνη της ευχαρίστησης καθώς παίζει καθοριστικό ρόλο στο πως ο οργανισμός βιώνει την απόλαυση και το κίνητρο. Απόλαυση που το shopping κάθε είδους προσφέρει στον φτωχό μας εγκέφαλο.
Επειδή όμως ο εγκέφαλος μας είναι φτωχαδάκι και δεν έχει μονέδα για άκρατο ντοπαμινικό shopping ο Νότιο Κορεάτης προγραμματιστής Μαλχί δημιούργησε την εφαρμογή Food Never Comes μέσω της οποίας ο χρήστης μπορεί να περιηγηθεί σε σελίδες εστιατορίων, να παραγγείλει ότι θέλει, να παρακολουθεί σε ζωντανό χρόνο την εξέλιξη της παραγγελίας του, αλλά το φαγητό να μην φτάνει ποτέ, οπότε και ποτέ δεν θα το πληρώσει.
Η ιδεά εξαπλώνεται ραγδαία και τα dopamine sites παρουσιάζονται ως κάτι μεταξύ αντίδοτου στην πλήξη, κόλπου εξοικονόμησης χρημάτων και βαλβίδας αποσυμπίεσης συναισθημάτων. Υπάρχουν ηλεκτρονικές σελίδες για κάθε είδους επιθυμία την οποία ολοκληρώνεις ψηφιακά, αλλά πότε δεν υλοποιείς. Κι επειδή υπάρχει και κορεσμός σε όλο αυτό, δημιουργήθηκε και εφαρμογή η οποία προσομειώνει διάλειμα για τσιγάρο προσφέροντας ψηφιακή παύση, χωρίς τον καπνό.
Αντιλαμβάνομαι τώρα πως η δική μου ντοπαμίνη – μια και εκ γεννετής κοιλιόδουλος – ήταν να κλέψω μπιφτέκια μέσα από το τηγάνι της γιαγιάς Μαρίκας. Αν δε το τηγάνι, είχε πατατοκροκέτες η ντοπαμίνη χτυπούσε κόκκινο. Κατόπιν οι νευρώνες του εγκεφάλου – παχύσαρκοι κι αυτοί – δεν μπορούσαν να συμβιβαστούν με τίποτα άλλο εκτός του το να περάσω ολόκληρο το απόγευμα στο “ηλεκτρονικά” της γειτονιάς παίζοντας γοριλάκι και τρώγοντας γαριδάκια Μπόζο.
Πάνω κάτω το γοριλάκι τις σκάλες και πήδα πήδα τα βαρέλια κάθε τρεις και δύο απορούσα πως δεν είχε πάθει καρδιακή προσβολή. Τα χρόνια πέρασαν, η Μαρίκα πέρασε απέναντι, το γοριλάκι ψόφησε και τώρα που τα σκέφτομαι όλα αυτά, νομίζω καλά έκανε.
https://www.iefimerida.gr/stories/dopamine-sites-i-nea-viral-trela-apo-tin-asia
